3 November

Peter en ik hadden gehoopt op een donker bewolkt dagje, maar eenmaal op het water bleek het ijdele hoop.
Het werd een zonovergoten dag, en dat deed de hoop op een dagje vol met jagende snoeken snel vervliegen.
Toch waren we in een opperbeste stemming, want na een week van werken is het altijd lekker toeven op het water, dus besloten we om flink onze best te doen om toch een paar snoeken proberen te verleiden.
De laatste paar maanden hadden we een dijk van vertrouwen gekregen in de mega- en clone shads, dus die werden dan ook als eerste ingezet.
Maar na twee uur trollen zonder een aanbeet te hebben gezien, besloten we een ander stuk water op te zoeken,
misschien dat we daar meer geluk zouden hebben.
Op dit stuk water zagen we op onze Humminbirds enorme hoeveelheden witvis die onder weg waren naar hun winterverblijf.
Hier werden de mega shad's en de clone's nogmaals ingezet en na enkele minuten werd de clone van Peter gegrepen.
Eindelijk kon Peter de eerste snoek van de dag landen, het was er een van 75 centimeter.
We besloten hier het stuk water af te vissen, misschien dat we hier nog enkele snoeken konden verleiden.
Een half uutje later zwiepte mijn rechterhengel, beaasd met een shad clone, naar achteren en begon de reel zijn krijgslied te zingen.
Na enkele minuten van heen en weer getrek, was de vis moegestreden, en kon ik mijn eerste vis van de dag landen, en het was een hele beste.

106 cm en ruim twintig pond

De moddervette vis werd na een paar fotootjes weer terug gezet, en ging het weer verder want dit smaakte naar meer.
Maar wat we ook deden, op dit stuk liet geen enkele snoek zich meer verleiden, zodus vaarden we richting een
ander gedeelte van het water, maar hier wisten we ook geen enkele snoek te verleiden.
Na een broodje en een bak soep, besloten we nogmaals de plek waar we de twee snoeken vingen af te vissen.
Maar wat we ook probeerden, geen enkele snoek toonde interesse in ons kunstaas, we visten door tot in het schemer voordat we er mee stopte en huiswaarts keerde.

Hans